Okulun son senesi... Stres başladı ufaktan bende. Kendi stresim yetmezmiş gibi birde anne azarları başladı. Sanki ben bilmiyorum 5-6 ayım kaldığını, hatırlatmana gerek yok. Moral bozmada birebir yani. Destek olmak yok zaten. Zaten millette benim mezun olmamı bekliyordu. İş bulmak okadar kolay mı. Hem ben sırf işe girmek için girmek istemiyorum. Biraz da hayallerime, hedeflerime göre davranmak istiyorum. Bu benim hakkım değil mi. Kaç yılımı gecirdim ben okul sıralarında. Olmaz ki sırf bir işim var diyebilmek için hayallerimi gözardı etmek.
Birileri de bana destek olsun istiyorum, hayyatta hep tekbaşıma mücadele etmek istemiyorum. Hep öyle değilmi zaten? Kaç kişi kendi imkanlarıyla iş bulabiliyor ki bu devirde. Olmuyor biliyorum. Staj yapmak istedim onu bile yapamadım. Neden çünkü hatırlı tanıdıklarım yok.
Ama ben inanıyorum bir yerde şans bana gülecek ve ben mezun olduğum da bir işim olacak. İşte ozman ailem benim işe yaramz biri olmadığımı kabul edecek ve herseyi başıma kakamayacaklar. Ozaman bende bazı seyleri hakederek yaşayacagım ve kendimi asalak gbi hissetmeyeceğim. Kimsede öyle hissettiremeyecek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder