Hiçbir zaman kendini beğenmiş bir insan olamadım. Hep güzelsin dediler, ben yok canım nerem güzel benim dedim. Halada öyle düşünmekteyim. Aynaya bakıyorum yok beğenemiyorum kendimi. İlla ki beğenmediğim bir yerimi buluyorum kendime baktığım da. Yok yok güzel değilim ben. Kahverengi saclar ve yeşil gözler başkasında olsa beğenirdim ama bende güzel durmuyor. Zaten her yeşil gözlü güzel olmaz ki. Başkaları beğensin beni, ben kendimi beğenmiyorum.
Zaten kendini çok beğenleri de sevmem ben. Güzel değilsin kardeşim ne bu afra tafra. Ya o bile kendini beğeniyorsa ben niye beğenmiyorum acaba diyorum çoğu zaman. Ama öyle insanlar da itici geliyor ya bana. Tamam kıyafetmiş saçmış makyajmış güzellik katıyor insana ama ya gercekten bari biraz güzel olda tamamlasın güzelliğini. Yok değilsin o kıyafetleri giydin diye güzel olmadın ki.
Ben ne giysem yakıştıramıyorum kendime, saçımı yapıyorum beğenmiyorum, makyaj yapıyorum sonra azcık şurdan azcık burdan siliyorum fazla geliyor gözüme. Geçen günde kirpiklerim uzun olsun istedim. Herkesin kirpiklerini süzdüm çaktırmadan. Keşke benimkilerde böyle olsa dedim.
Herkes bana güzelsin derken ben kendimi beğenmiyorum. Güzel olmayıp ta kendini beğenenlere de şaşırıyorum. Kendilerini överken şaşırıp kalıyorum. Sonra da kendime dönüp bakıyorum. Bakıyorum da ben onlardan güzelim =) Kendine güvensizlik mi oluyor acaba yaptığım yoksa mütavazilik mi? Ben karar veremedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder