4 yıllık okul arkadaşımla ilk defa okul dışında buluştuk bugün.. İstanbul'un bir ucunda o oturuyor , diğer ucunda ben.Buluşmamamızın nedeni bu heralde. Ya da kendi kenime bahane uydurdum. Çok panik oldu buluşmamız. 'Acaba birbirimizi çok bekler miyiz, ben oraya nasıl geleceğim, nerde buluşsak, sen şurayı biliyor musun ki 'soruları soruldu. Ama sonunda sağ salim buluştuk. Oh bir güzel yemek yenildi, Sonra bir güzel alışveriş merkezi talan edildi, ama alınmaya layık hiç birsey bulunamadı. Sonra çok yorunuldu. Hadi birer kahve içelim denildi. İğrenö birer Türk kahvesi içildi. Hayatımda içtiğim en berbat Türk kahvesiydi. Türk kahvesinin o hoş kokusu yoktu bir kere. Öyle kahve mi olur canım. Gelsinlerde ben onlara kahve nasıl yapılır göstereyim. Hem para falan da istemez. Kahveden sonra ayrılma vakti geldi. Arkadaşım ilk defa metrobüse bindi. İnince aradı beni. 'Ya ne güzeldi trafik falan yok baksana geldim bile' diye şen bir sesle hararetli hararetli anlattı yolculuğunu. Ama onun konusması hep böyle ki zaten.
Bunu hep yapmalıyız bence. Zaten öyle kararlaştırdık. Sonra taksime de gideriz, fasıl yaparız diye sözleştik. Yaparız yaparız mutlaka.