Herşeyin sorumlusu ben miyim senin hayatında...Neden herzaman sinirini benden çıkartmaya çalışıyorsun. Sinirli olduğunda neden hep bana yükleniyorsun.. Halbuki en kötü anlarını paylaşabildiğin tek insan ben değilmiyim? En kötü zamanlarında yanında olan, seni teselli etmeye çalışan ben değil miyim? Peki neden herşeyin suçlusu ben oluyorum. Sana arkasını dönen okadar insana karşılık hep ben yanında olmadım mı? Ben hiçbir zaman şikayet etmedim bu durumdan ama sen en ufak bir hata yapsam sesini yükseltip neden hep beni rencide ediyorsun. Neden bir kerecik bile olsa benim arkamda durmuyorsun? Neden hep beni seni beğenmemekle suçluyorsun? İşte bu nedenlerden dolayı sana kendimi çok uzak hissediyorum. Sen bana derdini anlatırken ben can kulağıyla dinliyorum ama aynı durumda ben olduğumda derdimi paylaşmak için seni yanımda bulamıyorum. Çünkü benim dertlerim senin için önemsiz, benim yaşadıklarım senin için değersiz. Aklımdan hep kötü şeyler geçiyor. Buyüzden kendimi çok kötü hissediyorum ama aklımdan geçenleri hiçbir zaman yapmam ki. Biliyorum hayattan çok yoruldun artık, bıktın, usandın. Ama bunların suçlusu ben değilim ki. Nolur yanımda ol, ona davrandığının yarısını bana davransan bana yeter. Senin için ondan başkası değerli değil mi? Halbuki o sana ne kadar kötü davranıyor. Hep sesisni yükseltiyor. Sana hakaret bile ediyor. Neden hep alttan alıyorsun ki. Bunlara rağmen neden hep onu koruyorsun. Biliyorum yıllar sonra olacakları.. Yıllar sonra yanında yine kim olacak biliyorum. Sende göreceksin. İşte ozman çok pişman olacaksın. Ama olma çünkü ben seni affedicem ve bunları hiçbir zaman yüzüzne vurmayacağım. Çünkü seni çok seviyorum. Ama yine çok kırgınım sana.. Bu kırgınlığım ömür boyu geçmeyecek.
