Eski Günler

Eski günleri özlüyorum. Ne kadar eskileri derseniz hepsini özlüyorum;çocukluğumu, kuzenlerimle geçirdiğim zamanları, lise günlerini, hele ki üniversiteyi. Ah çocukluğum; dertsiz ,tasasız, en güzel geçen yıllarım. Erkek çocuğu gibiydim ben, bilenler öyle söyler. Gece yarılarına kadar eve girmezdim bir kere. Arkadaşlarımın terliklerini saklardım kuma, sonra bulamazdık, mahallenin çocuklarını ikiye böler benden taraf olmayanları dövmeye kadar giderdim, maç yapardık erkeklerle her defasında yenilirdik ama yine yapardık. Gider başka mahalleleri gezerdim, döndüğümde bütün mahalleyi beni ararken bulurdum. Benim çocukluğum kısa sürdü çok özlüyorum şimdi.

Kuzenlerimle her zaman olmasa da çoğu zaman kardeş gibiyidik, ta ki onlarla birlikte yaşamaktan vazgeçene kadar. Eskiden güzeldi her şey her zamankinden daha kalabalıktık o zamanlar. Bundan yaklaşık 15 yıl önce bütün aile biraradaydık. Her birimizin doğum gününde birlikte olurduk, bir başka geçerdi bayramlar, yaz tatilleri desen ccurcuna. Eğleniyorduk, bir aradaydık. Sonra ne olduysa oldu bize yavaş yavaş değil bir anda koptuk birbirimizden. Şimdi kimsenin kimseden haberi yok. Arada ortak tanıdıklarla karşılaşınca birbirimizden haber alıyoruz. Aile olmak güzeldi şimdi yok.

Lisedeyken yaşadığım hayatı özlüyorum bide. Beşiktaş, İstanbul'un en güzel semtlerinden birisi. Lise hayatımın geçtiği yer. Gerçek anlamda yaşadık biz liseli olmayı. Gerçek dostlar edindim lisede. Şimdi neredeyse hiçbiri yok hayatımda. Herkes kendi derdinde. Lise arkadaşlıkları çok köklü değilse kalıcı değildir bana kalırsa. Ya bir ya iki kişi kalır liseden geriye hayatınızda. Çünkü liseden çıktığınızda herkes farklı bir yere dağılır. Bizde öyle olduk işte. En iyi arkadaşım şehir değiştirdi. Şimdi ayda yılda bir görüşüyoruz. Hiç bir şey eskisi gibi değil tahmin edebileceğiniz gibi.

Ve tabi ki üniversite. Yeni bitti ama o da şimdiden özletti kendini. Ne güzelmiş üniversite öğrencisi olmak. İster girersin derse ister kantinde takılırsın. Hep duyardım üniversite arkadaşlığı kalıcıdır diye o da yalan. Bakıyorum da şimdi kendi arkadaşlıklarıma peşinden koşman gerekiyor bir ufacık buluşma ayarlamak için. Bazısı çalışıyor boş zamanı yok, bazısı her gün boş ama size ayıracak vakti yok. Bitmemiş olsa okul ne gerek var buluşma ayarlamaya, o kendi kendine halloluyor zaten.

Şimdi düşünüyorum da ileri de şu an şu günüde özleyecek miyim acaba?