Artık bunaldım tartışmaktan, geceleri ağlamaktan, içimin hep huzursuz olmasından. Uzakta olması mı yaptı bizi böyle... Özlüyoruz diye mi bu kavgalarımız.. Gittiği için mi sürekli bir şeyleri unutuyor.. Burada olmadığından mı her konuşmamızın sonu kötü bitiyor.. Telefonu artık güzel kapatamamamızın nedeni bunlar mı? Gücüm kalmadı tükendi artık. Hep suçlanmaktan bıktım. Halbuki ben eskisi gibi olsun istiyorum her şey.. Sevgilimle telefonda şımara şımara konuşmak istiyorum.. Sevgilim hiç bir şeyimi unutmasın, ilgilensin benimle istiyorum. Çok şey mi istiyorum. Sadece eskisi gibi olsun istiyorum. Ağlamak istemiyorum, suçlanmak istemiyorum..
Dün bütün gece uyuyamadım. Yine aynı tartışmalar, yine aynı unutmuşluk. Ama bu sefer daha fazlası.; tartışmanın en hararetli yerinde uyuyakalmak. Sonra onlarca mesaj, defalarca aramaya cevap alamamak... Ben bunları haketmiyorum. Bunları haketmek için hiç bir şey yapmadım ben...Ben elimden gelenin fazlasını yaptım onun gitmesini engellemeyerek. Daha ne yapabilirim ki bilmiyorum. Daha ne yapmalıyım üzülmemek, ağlamak için..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder