Bir anda, hem de öyle bir an ki bu her yanımı umutsuzluğun kapladığı, mutluluğun anlamını unuttuğum ve kendimi değersiz hissetiğim anda çıktı karşıma. Aslında hep ordaymış ama ben farkedememişim. Belki de farketmek istememişimdir. Yaşadıklarımı ağlayarak anlattığım arkadaştı aslında önceleri. Beni teselli eden ama duygularını hiç paylaşmayan. Paylaşmadı benimle duygularını. Başklarından duydum ben hep. Böyle bir şeye hazır değilim ben deyip geçiştirdiğim ısrarlı insanlardan duydum.. Sonra bir an baktım ona, sonra dönüp kendime... Haksızlık mı olur bu diye. Bambaşka duygular içindeyken nasıl evet diyebilirdim ki. Cok cabuk oldu aslında sonra baktık ki yanyanayız, eleleyiz... O benim hayatıma bir ışık gibi geldi. Herşeyi unutturdu bana. Benim ben olduğumu hatırlattı, sevilmeyi ve sevmeyi hatırlattı... Özellikle de sevilmeyi.. Onunlayken mutlu olmayı, O yokken onu özlemeyi öğretti bir de bana... Gözlerinde ki parıltının ne anlama geldiğini , gözlerimin ona baktığımda parladığını bilmeyi öğretti ..Tutkuyla bağlanmanın ne anlama geldiğini anladım onunla. Her gece ' seni seviyorum' diyerek uyumanın ve her sabah 'günaydın sevgilim' diyerek uyumanın tatlı tadını aldım onunla...
Ben kendime şaşırıyorum şimdi, birini bu kadar sevebildiğime. Birine bu denli tutuyla bağlanabildiğime şaşırıyorum.Gözlerinin içine baktığımda o sevgiyi hissedebildiğime inanamıyorum..Onu görmediğimde cıldıracak kadar ve hızlı bir şekilde onu özlediğime inanamıyorum.
Seni seviyorum sevgilim.. Seni sen olduğun için seviyorum. Seni herşeyinle seviyorum. En mutlu anlarımı senle yaşadığım için, en kötü zamanlarımda yanımda olduğun için, ağladığımda göz yaşlarmı sildiğin için, üzüldüğümde başımı omzuna dayayabildiğim için, sana sarıldığımda sendeki sevginin sıcaklığını hissedebildiğim için seviyorum seni.
Hiç bir zaman değişmeyeceğini biliyorum, sen her zaman benim yanımdasın.. Bende öyle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder