Çok sevdiğimiz bir hocamızla dün en son dersimizi yaptık. İlk dönem bitiyor ve diğer dönem o hocamızla dersimiz yok.Okadar tatlı bir kadın ki. Diğerleri gibi öyle kompleksli ve burnu havalarda değil.Kurduğu cümleler, halleri, tavırları tıpkı bizim gibi. Onla konusurken sanki cok samimi bir arkadaşımla muhabbet ediyormuşum gibi gelir bana. Aynı zamanda cok ta iyi bir gözlemci bir o kadarda açık sözlü. Kendi zayıf noktalarıyla rahatlıkla dalga gecebiliyor. Olması gerekenleri anlatıyor, sonra 'ama ben böyle olamadım' diyor.Dün bizi iki senede ne kadar iyi tanıdığını kanıtladı bize. Bize bizi anlattı.Ama önce uyarı da bulundu:'İnsanlar kendilerini doğrulayan insanları severler. Ama ben öyle yapmıacağım size sizin duymak istediklerinizi söylemeyebilirim' Tek tek herkese nasıl biri olduğunu söyledi sonra. Sıra bana geldiğinde tedirgin oldum aslında biraz. Çünkü bana gelene kadar okadar gercekci seyler söyledi ki diğerlerine Herkes afalladı. Sıra bendeydi ve kendime geldim onun söyledikleriyle: 'Sen akıllısın ve bir okadar da güzelsin. Ama bunların farkında değilsin. Farkına varıp bunları kullan bana kalırsa. Kendini göstermeyi pek sevmiyorsun ama zamanı gelince de panter gibi atılıyorsun öne. İş hayatında ikincisini secmelisin yoksa kimse seni farketmez. İnek bir yanında var aslında. Sana dokunanı da pişman edersin. Özel sektörde başarılı olabilrsin ama. Kimse seni sen bişey yapmazsan keşfetmez.'
Teşekkür ederim hocam. Nasihatlarınız için, bize verdiğiniz değer ve öğütler için teşekkür ederim. Şimdi daha iyi anlıyorum ki okul bitiyor ve benim artık bişeyler yapmam gerekiyor. Kimse beni oturduğum yerde keşfedemez.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder